Güzellik.

"Her yaşın bir güzelliği var.
En güzel çağımdayım."

Vay be. Sen öyle san. Güzelliği varmış. Nerdeymiş? Kimdeymiş? Kimmiş? Evet. Evet. İçim geçmiş.

Güvenmiyorum. O'na güvenmiyorum. Bu'na güvenmiyorum. Şu'na inanmıyorum.

İçim yıkık, dökük. İçim paramparça. Yaptıklarımdan pişman değilim de yapmadıklarıma bu acımam.

Çöpe attıklarıma. Görmemezlikten geldiklerime. Duymamış gibi yaptıklarıma. Ayyyy!

Benim yaşımın bi güzelliği yok. Aptallığı var. İşine gelirse...

Sonradan!

Bazı olayların sende ne yaralar açtığını sonradan anlıyorsun. İlk anda olanların farkına zaten varamıyorsun.

Pişmanlık krizleri baş gösterdiğinde ise sen sen olmaktan çıkıyorsun. İşte yapma, etme, düşünme, düşünde demeye gelmiyor hiç bir şey.

Yaptın, ettin artık. Pişmanlıktan ölsende çare yok. Geberip gitsen de.

Ya yapmadan önce önlemi almalı ya da olduktan sonra tadını çıkarmalı. Düşündüğünde yüzünde bir tebessüm oluyorsa bırak pişmanlığı ya. O an mutluymuşsun işte.

İstedin çünkü. Sen istedin oldu. Sen istedin yaptın. Sen istedin olmasını. Sonradan pişman olma boşuna.

PS : Bu telkinlerim kendime. Kimsenin üzerine alınmasına gerek de yok hani.