Karışık.

İçim o kadar karışık ki anlatamıyorum. Normal bişi yaşamadığımı ya da normal olmadığımı çok az kişi biliyor. O kadarı bilsin zaten. Bu kadar olay başkasının başına gelmiş olsaydı ne yaparlardı acaba?

İçimden herşeyi bırakıp gitmek geçerken olduğum yerde kalmaya mecburum. İçim acıyor artık. Gitmeliyim. Durmamalıyım burda. Bu şehirde. Buradan uzakta olmalıyım. Herşeyden bihaber olduğum zamana geri dönmeliyim. Ama nasıl?

- Ama'lar yasaktı bana!-

Herkese verdiğim talkımlardan bana arta kalan salkımlar canımı sıkıyor. Madem o kadar aklım var. Madem başkasına verilecek kadar çok o zaman bana neden yetmiyormuş gibi geliyor?

Kimseyi beğenmeyen, herkese kusur bulan o kız işte. Herkesle ilgili fikir beyan eden o patavatsız. O kendini bilmez. Heh! O benim! Benim O!

İçim karışık. Dışım karışık. Herşey karman çorman. İçinde olduğum her olay gibi. Bu karışıklık içinde kendimi kaybettim ben. Hükümsüzdür. Bulanın sevabına bir cami avlusuna bırakması rica olunur.